تو به من خندیدی 
 و نمی دانستی
 من به چه دلهره از باغچه همسایه
 سیب را دزدیدم
 باغبان از پی من تند دوید 
 سیب را دست تو دید
 غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
 و تو رفتی و هنوز
 سالهاست که در گوش من آرام آرام 
 خش خش گام تو تکرار کنان
 می دهد آزارم
 و من اندیشه کنان غرق این پندارم
 که چرا
 خانه کوچک ما سیب نداشت

                                                     حمید مصدق

 وقتی از قتل قناری گفتی
 دل پر ریخته ام وحشت کرد
وقتی آواز درختان تبر خورده باغ
 در فضا می پیچید
 از تو می پرسیدم
به کجا باید رفت ؟
 غمم از وحشت پوسیدن نیست
 غم من غربت تنهایی هاست
 برگ بید است که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن از ورطه ستی می داد
یک نفر دارد فریاد زنان می گوید
در قفس طوطی مرد
 و زبان سرخش
 سر سبزش را بر باد سپرد
من که روزی ریادم بی تشویش
 می توانست جهانی را آتش بزند
 در شب گیسوی تو
 گم شد از وحشت خویش

                                                                                 حمید مصدق

گفت که دیوانه نه ای لایق این خانه نه ای         

رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی        

جمع نیم  شمع نیم  دود پراکنده شدم

گفت که تو سر مست نه ای  رو که از این دست نه ای        

 رفتم و سر مست شدم  وز طرب آکنده شدم

گفت که تو کشته نه ای در طرب آغشته نه ای    

پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

گفت که تو شیخ و سری پیش رو و راهبری       

 شیخ نیم پیش نیم  امر ترا بنده شدم

گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی        

گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم 

گفت که تو با بال و پری من پرو بالت ندهم     

در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم

                                                                                                 مولانا

دف را بزن! بزن! که دفیدن به زیر ماه در این نیمه شب، شب
دفماهها
فریاد فاتحانه ی ارواحِ هایهای و هلهله در تندری ست که میآید
آری، بِدف! تلالوِ فریاد در حوادث شیرین، دفیدنی ست که
میخواهد فرهاد
دف را بِدف! که تندرِ آینده از حقیقت آن دایره، دمیده، دمان است
و نیز دمان تر باد!
دف در دفِ تنیده و، مه در مهِ رمیده، خدا را بِدف! به دف روحِ
آسمان، به دف روحِ من بِدف!
شب، بعد از این سکوت نخواهد دید
من، بعد از این شب توفانی
تا صد هزار سال نخواهم خفت
شب را بِدف! دفیدنِ صدها هزار دف!
مهتاب را
با روح من بِدف! دف خود را رها نکن، تو را به لذت این لحظه
میدهم قسم، دفِ خود را رها
نکن!

ای کردِ روح!
گیسو بلند!
قیقاج ــ چشم!
ابرو کشیده سوی معجزه ها، معجرِ هوس!
خشخاش ــ چشم!
خورشید ــ لب!
دزدِ هزار آتش، ای قاف! ای قهقهِ گدازه ی مس در تب طلا،
دفدفدفِ تنورِ تنم را بدف! دف خود
را رها نکن!

سیاره هایِ دف
در باغهای چلچله میکوبند
دفدفددفددف
از این قلم
چون چشم تو
خون میچکد
دفدفددف

یک زن که در سواحل پولاد میدوید
فریاد زد: خدا، خدا، خدا تو چرا آسمان تهران را از یاد برده ای؟
دف صورت طلایی ماه تمام را از آسمان به زن ایثار کرد

دفدفددفددف
دفدفددفددف
دفدفددفددف

محبوب من!
ای آسمان!
زنمردِ روح!
راز ترنج!
خشخاش ــ چشم!
دفدفدفِ تنور تنم را بِدف!
ای کردِ روح!
کرکوک را به صولت فریاد خود بکوب،
بر کوه قاف!
دفدفددف
دفدفددف
سیمرغ جان، بِدف! دفِ البرز را بدف! دفینه ی ارواحِ سنگ را بیدار کن! البرز را بیدار کن!
دفدفددف
دفدفددفددف
ارواحِ سنگ گشته ی اجداد خواب را بیدار کن!
سیمرغ جان!
بیداد کن!
دفدفددف
دفدفددفددف
دفدفددفددفددفدف

وقتی که بر صحاریِ یاقوتی
دفدفد فست که میکوبد
طالع شوید بر من و بر شانه های من،
ای سینه های دف!
دفدفدفست که میکوبد
انگشتِ ارغوان
با مشتی از
عطر و عسل
دفدفدفست
دفدفدفست که میکوبد
من ساحلم
امواج
دفدفدفست که میکوبد
خاکم
سمِ ستور
دفدفدفست که میکوبد

روح قدیم قونیه در زیر خاک، آتش گرفته، قونیه بر شانه های خاک،
چون ارغوان و لاله
دمیده ست
دفدفدفست که میکوبد
بر قونیه

آه ای جوان!
ای ارموی!
ای روحِ دم زدن!
دفدفدفست که میکوبد
بر مولوی

بر دشتهای شادِ برشته نوشته است
تبریز،
شمس را
ای ارموی!
ای بابِل جوان زبانهای اولین
روح قدیم قونیه در زیر خاک، آتش گرفته، قونیه بر شانه های خاک،
چون ارغوان و لاله
دمیده ست
دفدفدفست که میکوبد
بر قونیه

باد از کمرکش سبلان میزند اریب و، به دریاچه ای که بر آن قوم
ماد اتراق کرده است، فرو
میریزد
دفدفدفست که میکوبد
خورشیدی از سهندِ سحرخیز میزند چشمک، بر قله های منتظر
کوه ماد، به الوند
زرتشت شرقهای کهن در میان ماست
دفدفدفست که میکوبد
بر بامهای ما

شیر شتر
بر بام ظهر
شطحِ شراب
بر قامت زبان
دفدفدفست که میکوبد
دریایِ زنبق است که بر پشت بام ما
بیتوته میکند
دفدفدفست که میکوبد
روی هدف
دفدفدفست که میکوبد
دفدفدفست
دفدفدفست
دفدفدفست که میکوبد

آه، ای جوان! اجازه بده تا ببوسمت!
آن حنجره
بوسیدنی ست
ای ارغوان!
آه، ای جوان!
مشتِ عسل!
عطر و عسل!
بوسیدنی!
ای حنجره
ای ارغوان!

دفماهِ من به د‌ور جهان چرخ میزند
در پشت دف
ماهِ تمام
ماهِ تمام
ماهِ تمام
دفدفدفست که میکوبد
اشک و عسل!
رطلِ شراب!
ای آبشار!
دفماهِ من به دور جهان چرخ میزند
دفماهِ من
زنمردِ من
روی هدف!
روی هدف!

دف را بزن! بزن! که دفیدن به زیر ماه در این نیمه شب، شبِ
زرتشت شرقهای کهن در میان ما
فریادِ فاتحانه ارواحِ هایهای و هلهله در تندری ست که میآید
دفماهِ من به دور جهان چرخ میزند
دفهای نور، هاله ی سیاره های سر
از آسمانِ حیرت گردنها
از شانه های شاد تجلی ها
سر میپرد
سر میجهد
سر را
دف میزند
دف را
سر میزند
شمشیر دفدفست که سرهای خلق را
از بیخ میزند
سر میزند
دف میزند
آه، ای جوان!
ای ارغوان!
آن حنجره
بوسیدنی ست!
بوسیدنی!
سر میزنی!
شمشیر دفدفست که سرهای خلق را
از بیخ میزند
دف میزنی؟
سر میزنی؟

گردنکشانِ سرخ جدا از سر
گردنکشانِ معجزه، در راههای دور
رنگین کمانِ حیرتِ دفدفدفست که میکوبد را
با خویش میبرند
در رهگذار باد، هزاران ستاره نیز
دفدفدفست که میکوبد را
فریاد میزنند
آنک ستاره ها همه سیاره های سر
سیاله ی طراوتی از شیوه های دف، دفدفدفست که میکوبد،
میبارد
دف مثل مخملی ست که با سحرش
سیاره های عاشق و شیدا را
پوشانده است

دورت بگردم، اِی دفِ دیوانه، اِی دفِ دیوانه، دفدفِ دیوانه، اِی ی ی
ی . . .
دورت بگردم، اِی دفِ دیوانه، اِی ی ی ی . . .
دورت بگردم، اِی دفِ دیوانه، اِی دفِ دیوانه، دفدفِ دیوانه، اِی ی ی
ی. . .
اِی ی ی ی . . .
اِی ی ی ی . . .
دورت بگردم، اِی دفِ دیوانه، اِی ی ی ی . . .
اِی ی ی ی . . .

                                                                                        رضا براهنی

زمن نگارم عزیزم خبر ندارد
به حال زارم عزیزم خبر ندارد
خبر ندارم من از دل خود
دل من از من عزیزم خبر ندارد
دل من از من عزیزم خبر ندارد
کجا رود دل عزیز من آخ که دلبرش نیست
کجا رود دل عزیز من آخ که دلبرش نیست
کجا پرد مرغ عزیزم که پر ندارد
کجا پرد مرغ عزیزم که پر ندارد
امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق
امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق
که غیر خونِ جگر ندارد
که غیر خونِ جگر ندارد
همه سیاهی ، همه تباهی ، مگر شب ما سحر ندارد
بهار مضطر عزیز من ، آخ، منالُ دیگــــــر
که آه و زاری اثر ندارد ، جز انتظار و جز استقامت
وطن علاج دگـــر ندارد
زهر هر دو سر بر سرش بکوبد
کسی که تیغ دو سر ندارد

                                                                                  بهار

 

 در آن لحظه كه من از پنجره بيرون نگا كردم

 كلاغي روي بام خانه ي همسايه ي ما بود

 و بر چيزي ، نميدانم چه ،  شايد تكه  استخواني

 دمادم  تق و تق  منقار  مي زد  باز

 و نزديكش  كلاغي  روي  آنتن  قار مي زد  باز

 نمي دانم چرا ،  شايد  براي  آنكه اين دنيا  بخيل  است

  و تنها مي خورد هر كس  كه دارد

 در آن  لحظه  از آن  آنتن  چه امواجي  گذر  مي كرد

 كه در آن  موجها  شايد يكي  نطقي  در اين معني  كه شيرين  است غم

 شيرين تر  از شهد و شكر  مي كرد

 نمي دانم چرا ،  شايد  براي آنكه اين دنيا عجيب  است

 شلوغ است

 دروغ است  و  غريب است

 و  در آن موجها  شايد در آن  لحظه  جواني  هم

 براي  دوستداران  صداي  پير مردي  تار مي زد  باز

 نمي دانم چرا ،  شايد براي آنكه اين دنيا  پر است از ساز و از آواز

  و بسياري  صداهايي كه دارد تار و پودي گرم

  و نرم

 و بسياري   كه بي شرم

 در آن لحظه  گمان  كردم  يكي  هم داشت  خود  را دار مي زد  باز

 نمي دانم چرا شايد براي  آنكه اين دنيا  كشنده ست

 درنده است

 بد است

 زننده ست

  و بيش  از اين همه اسباب  خنده ست

  در آن  لحظه  يكي ميوه فروش  دوره گرد  بد صدا هم

 دمادم  ميوه ي  پوسيده اش  را  جار مي زد باز

 نمي دانم چرا ، شايد  براي آنكه اين  دنيا بزرگ  است

  و دور است

  و كور است

  در آن  لحظه  كه  مي پژمرد و مي رفت

  و لختي  عمر جاويدان  هستي  را

  به  غارت  با  شتابي آشنا مي برد و مي رفت

  در آن پرشور لحظه

  دل من  با چه اصراري  تو  را خواست

و می دانم چرا خواست 

  و مي دانم  كه پوچ  هستي  و  اين لحظه هاي  پژمرنده 

 كه نامش  عمر و دنياست

 اگر باشي تو با من ،  خوب  و جاويدان و  زيباست...

                                                                                     مهدی اخوان ثالث

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست
بس که در بیماری چشم تو گریانم چو شمع
رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع
گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع
در میان آب و آتش همچنان سر گرم توست
این دل زار و نزار اشکبارانم چو شمع
در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست
ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع
بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا درآب و آتش عشقت گدازانم چو شمع
همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان بر افشانم چو شمع
سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

                                                                                       حافظ

 جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت                  

  سر را به تازیانه او خم نمی کنم!

  افسوس بر دوروزه هستی نمی خورم                  

  زاری براین سراچه ماتم نمی کنم.

  با تازیانه های گرانبار جانگداز                         

  پندارد آنکه روحِ مرا رام کرده است!

  جان سختی ام نگر، که فریبم نداده است             

  این بندگی، که زندگیش نام کرده است!

   بیمی به دل زمرگ ندارم، که زندگی                 

  جز زهر غم نریخت شرابی به جام من.

  گر من به تنگنای ملال آور حیات                    

   آسوده یکنفس زده باشم حرام من!

  تا دل به زندگی نسپارم،به صد فریب                  

  می پوشم از کرشمۀ هستی نگاه را.

  هر صبح و شب چهره نهان می کنم به اشک        

  تا ننگرم تبسم خورشیدو ماه را !

  ای سرنوشت، ازتو کجا می توان گریخت؟         

  من راهِ آشیان خود از یاد برده ام.

  یکدم مرا به گوشۀ راحت مرا رها مکن             

  با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!

  ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا !                   

  زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز.

  شادم از این شکنجه خدا را،مکن دریغ             

  روح مرا در آتشِ بیداد خود بسوز!

 ای سرنوشت، هستی من در نبرد توست           

 بر من ببخش زندگی جاودانه را !

 منشین که دست مرگ زبندم رها کند.             

 محکم بزن به شانه من تازیانه را . 

                                                                                  ((فریدون مشیری ))

يک شب آتش در نيستاني فتاد        

سوخت جون عشقي که در جاني فتاد

شعله تا سرگرم کار خويش شد    

هر نيي شمع مزار خويش شد

ني به اتش گفت کين اشوب چيست 

مر تورا زين سوختن مطلوب چيست

گفت اتش بي سبب نفروختم    

دعوي بي معنيت را سوختم

زان که ميگوفتي نييم با صد و مود      

همچنان در بند خود بودي که بود

مرد را دردي اگر باشد خوش است   

درد بي دردي علاجش آتش است

بی تو مهتاب شبی باز از ان کوچه گذشتم

 

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

 

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

 

شدم ان عاشق دیوانه که بودم

 

در نهانخانه ی جانم گل عشق تو درخشید

 

باغ صد خاطره خندید ، عطر صد خاطره پیچید

 

یادم امد که شبی با هم از ان کوچه گذشتیم

 

پر گشودیم و در ان خلوت دل خواسته گشتیم

 

ساعتی بر لب ان جوی نشستیم

 

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

 

من همه محو تماشای نگاهت

 

اسمان صاف و شب ارام

 

بخت خندان و زمان رام

 

خوشه ی ماه فرو ریخته در اب

 

شاخه ها دست بر اورده به مهتاب

 

شب و صحرا و گل و سنگ

 

همه دل داده به اواز شباهنگ

 

یادم امد تو به من گفتی

 

از این عشق حذر کن

 

ساعتی چند بر این اب نظر کن

 

اب ائینه ی عشق گذران است

 

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

 

باش فردا که دلت با دگران است

 

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

 

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

 

سفر از پیش تو هرگر نتوانم ، نتوانم

 

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

 

چون کبوتر لب بام تو نشستم

 

تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم

 

باز گفتم که توصیادی و من اهوی دشتم

 

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

 

حذر از عشق ندانم ، نتوانم

 

اشکی از شاخه فرو ریخت

 

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

 

اشک در چشم تو لرزید      

 

ماه بر عشق تو خندید

 

یادم اید که دگر از تو جدایی نشنیدم

 

پای در دامن اندوه کشیدم

 

نگسستم ، نرمیدم

 

رفت در ظلمت شب ، ان شب و شب های دگر هم

 

نگرفتی دگر از عاشق ازرده خبر هم

 

نکنی دیگر از ان کوچه گذر هم

 

بی تو اما به چه حالی من از ان کوچه گذشتم

 

                                                      ((فریدون مشیری ))