یه شب مهتاب ~ ماه میاد تو خواب
منو می‌بره ~ کوچه به کوچه
باغ انگوری ~ باغ آلوچه
دره به دره ~ صحرا به صحرا
اون جا که شبا ~ پشت بیشه‌ها
یه پری میاد ~ ترسون و لرزون
پاشو میذاره ~ تو آب چشمه
شونه‌می‌کنه ~ موی پریشون…
*****
یه شب مهتاب ~ ماه میاد تو خواب
منو می‌بره ~ ته اون دره
اون‌جا که شبا ~ یکه و تنها
تک‌درخت بید ~ شاد و پرامید
می‌کنه به‌ناز ~ دسشو دراز
که یه ستاره ~ بچکه مث
یه چیکه بارون ~ به جای میوه‌ش
نوک یه شاخه‌ش ~ بشه آویزون…
*****
یه شب مهتاب ~ ماه میاد تو خواب
منو می‌بره ~ از توی زندون
مث شب‌پره ~ با خودش بیرون،
می‌بره اون‌جا ~ که شب سیا
تا دم سحر ~ شهیدای شهر
با فانوس خون ~ جار می‌کشن
تو خیابونا ~ سر میدونا:
«ــ عمو یادگار! ~ مرد کینه‌دار!
مستی یا هشیار ~ خوابی یا بیدار؟»
مستیم و هشیار ~ شهیدای شهر!
خوابیم و بیدار ~ شهیدای شهر!
آخرش یه شب ~ ماه میاد بیرون،
از سر اون کوه ~ بالای دره
روی این میدون ~ رد می‌شه خندون
یه شب ماه میاد

                                                    ( احمد زیدآبادی )

تو به من خندیدی 
 و نمی دانستی
 من به چه دلهره از باغچه همسایه
 سیب را دزدیدم
 باغبان از پی من تند دوید 
 سیب را دست تو دید
 غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
 و تو رفتی و هنوز
 سالهاست که در گوش من آرام آرام 
 خش خش گام تو تکرار کنان
 می دهد آزارم
 و من اندیشه کنان غرق این پندارم
 که چرا
 خانه کوچک ما سیب نداشت

                                                     حمید مصدق

 وقتی از قتل قناری گفتی
 دل پر ریخته ام وحشت کرد
وقتی آواز درختان تبر خورده باغ
 در فضا می پیچید
 از تو می پرسیدم
به کجا باید رفت ؟
 غمم از وحشت پوسیدن نیست
 غم من غربت تنهایی هاست
 برگ بید است که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن از ورطه ستی می داد
یک نفر دارد فریاد زنان می گوید
در قفس طوطی مرد
 و زبان سرخش
 سر سبزش را بر باد سپرد
من که روزی ریادم بی تشویش
 می توانست جهانی را آتش بزند
 در شب گیسوی تو
 گم شد از وحشت خویش

                                                                                 حمید مصدق

                                                                                        رضا براهنی

                                                                                  بهار

 در آن لحظه كه من از پنجره بيرون نگا كردم

 كلاغي روي بام خانه ي همسايه ي ما بود

 و بر چيزي ، نميدانم چه ،  شايد تكه  استخواني

 دمادم  تق و تق  منقار  مي زد  باز

 و نزديكش  كلاغي  روي  آنتن  قار مي زد  باز

 نمي دانم چرا ،  شايد  براي  آنكه اين دنيا  بخيل  است

  و تنها مي خورد هر كس  كه دارد

 در آن  لحظه  از آن  آنتن  چه امواجي  گذر  مي كرد

 كه در آن  موجها  شايد يكي  نطقي  در اين معني  كه شيرين  است غم

 شيرين تر  از شهد و شكر  مي كرد

 نمي دانم چرا ،  شايد  براي آنكه اين دنيا عجيب  است

 شلوغ است

 دروغ است  و  غريب است

 و  در آن موجها  شايد در آن  لحظه  جواني  هم

 براي  دوستداران  صداي  پير مردي  تار مي زد  باز

 نمي دانم چرا ،  شايد براي آنكه اين دنيا  پر است از ساز و از آواز

  و بسياري  صداهايي كه دارد تار و پودي گرم

  و نرم

 و بسياري   كه بي شرم

 در آن لحظه  گمان  كردم  يكي  هم داشت  خود  را دار مي زد  باز

 نمي دانم چرا شايد براي  آنكه اين دنيا  كشنده ست

 درنده است

 بد است

 زننده ست

  و بيش  از اين همه اسباب  خنده ست

  در آن  لحظه  يكي ميوه فروش  دوره گرد  بد صدا هم

 دمادم  ميوه ي  پوسيده اش  را  جار مي زد باز

 نمي دانم چرا ، شايد  براي آنكه اين  دنيا بزرگ  است

  و دور است

  و كور است

  در آن  لحظه  كه  مي پژمرد و مي رفت

  و لختي  عمر جاويدان  هستي  را

  به  غارت  با  شتابي آشنا مي برد و مي رفت

  در آن پرشور لحظه

  دل من  با چه اصراري  تو  را خواست

و می دانم چرا خواست 

  و مي دانم  كه پوچ  هستي  و  اين لحظه هاي  پژمرنده 

 كه نامش  عمر و دنياست

 اگر باشي تو با من ،  خوب  و جاويدان و  زيباست...

                                                                                     مهدی اخوان ثالث

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست
بس که در بیماری چشم تو گریانم چو شمع
رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع
گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع
در میان آب و آتش همچنان سر گرم توست
این دل زار و نزار اشکبارانم چو شمع
در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست
ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع
بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا درآب و آتش عشقت گدازانم چو شمع
همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان بر افشانم چو شمع
سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

                                                                                       حافظ